Een ervaring.

Ik werk zelf in de zorg en heb voldoende mensen met dementie geholpen en voor ze gezorgd.
Maar je kunt altijd naar huis toe aan het eind van de dag en weg komen van de lastige situaties die dementie meedraagt.

Ben je thuis dan kan dat niet.
Iedere dag na werk kom ik thuis in een soort spanning, een spanning die je niet kunt benoemen en alleen maar voelt.
Deze spanning is ontstaan op het moment dat de “vergeetachtigheid" van mijn vader op een niveau kwam waar ik hem niet meer goed herkende.

Er staat op eens een hele andere man voor je.
Vroeger kon ik makkelijk met hem praten, konden we naar de winkel gaan en gewoon rustig rondlopen zonder de angst dat hij opeens de weg kwijt was of niet zeker meer wist waar hij was in de AH of een andere winkel.
Ook begon hij steeds verder in het proces zijn zin door te drijven. Dat was eerder ook al, als puber verzette ik mij er enorm tegen, maar nu kan ik niet eens een ervaring vertellen zonder dat er volgens hem een of andere logica achter zit.

Het lastigste is dat hij belangrijke herinneringen van vroeger niet meer weet of heeft samen gepuzzeld met een hele andere situatie. Wanneer ik over vroeger praat is hij zichtbaar verward en wordt hij al snel boos. Zijn woede zorgt ervoor dat ik me terug trek en mijzelf uit zijn aanwezigheid verwijder. Ik weet dat dit niet het juiste is om te doen, maar je weet na een tijd niet meer wat te zeggen of wat te doen zonder dat er weer een woede aanval komt.

Vroeger was mijn vader een man die eeuwig bezig was met zijn werk, zelfs op zijn vrije dagen kon hij gebeld worden door zijn werk. Nu is mijn vader eeuwig bezig in zijn gedachten.

Er zullen vroeger genoeg tekenen zijn geweest van het beginnen van de dementie, toen ik begon te studeren in 2012 begonnen ze mij op te vallen. Wie weet hoelang geleden de dementie begon zich te uiten?

Er zijn genoeg momenten dat ik mij enorm erger; dat ik enorm boos ben. Niet op hem op zich maar op de dementie. Wat het van een persoon maakt. Maar het overgrote deel van de tijd ben ik verdrietig. Ben ik eindelijk op een leeftijd waar ik mijn ouders beter begrijp en het advies nodig heb, en dan kan ik niet op de persoon terug vallen die al die jaren zoveel wist van wat ik wilde leren.

Dementie zorgt voor een leegte al lang voordat de persoon weg is.

.