Leven met iemand met dementie is een uitdijend probleem.
Wat begint als een glimlach en een grapje om iets dat even vergeten is, wordt een dagelijks probleem.
Vooral als diegene waar het om gaat niet alleen de symptomen negeert en ontkent, maar meent dat anderen het probleem zijn en niet hijzelf.
Als partner en kind stap je steeds verder terug uit je relatie, omdat je steeds minder jezelf kunt zijn.
Met enige aarzeling zijn we dit blog begonnen. Zeggen we niet te veel?
Maar dit is het leven zelf en we hebben een plaats nodig om af en toe te ventileren en wellicht hebben anderen iets aan onze ervaringen en maken we dit niet voor niets mee.
Wij tellen tenslotte ook mee.
.
0 reacties:
Een reactie posten